Volja – predestinacija
Hohnjec, Josip
Na voljo
- Izdano
- 1930
- Zvrst / Kategorija
- 216 R, 216 T
- Signatura
- A
- Lastnik
- patrologija@siol.net
Dodatne informacije:
Impresum: BV 10 (1930), 201 – 235
Oznake: Avguštin // svododna volja // De libero arbitrio
Ostalo: Povzetek: I. Augustinus in dialogo "De libero arbitrio libri tres" doctrinam suam de libero humanae voluntatis arbitrio exposuit et contra Manichaeorum errores defendit. Quam doctrinam nunquam retractavit vel essentialiter mutavit. Acriter dimicans contra Pelagianorum haeresim graviter fortiterque affirmabat necessitatem ac gratuitatem gratiae divinae. Quod autem nunguam ita praestitit, ut libertati humanae voluntatis detrimentum inferret. Aspernando absolutaum indeterminismum Pelafianorum, praesertim Iuliani Eclanensis episcopi, semper relativum atque mitigatum tuebatur indeterminismum. Quod de posterioribus quoque eius scriptis vale, in quibus secundum mentem monnullorum nimio indulgebat rigorismo. Quemadmodum nec propria nec aliena natura hominem cogit ad malum, ita et Deus gratia sua neminem necessitat ad bonum. Influxus gratiae in voluntatem fit non per modum necessitatis, sed per modum liberationis a peccato eiusque sequelis. Haec est relative prerfecta libertas hominis, quae in hac vita possibilis est.
Impresum: BV 10 (1930), 201 – 235
Oznake: Avguštin // svododna volja // De libero arbitrio
Ostalo: Povzetek: I. Augustinus in dialogo "De libero arbitrio libri tres" doctrinam suam de libero humanae voluntatis arbitrio exposuit et contra Manichaeorum errores defendit. Quam doctrinam nunquam retractavit vel essentialiter mutavit. Acriter dimicans contra Pelagianorum haeresim graviter fortiterque affirmabat necessitatem ac gratuitatem gratiae divinae. Quod autem nunguam ita praestitit, ut libertati humanae voluntatis detrimentum inferret. Aspernando absolutaum indeterminismum Pelafianorum, praesertim Iuliani Eclanensis episcopi, semper relativum atque mitigatum tuebatur indeterminismum. Quod de posterioribus quoque eius scriptis vale, in quibus secundum mentem monnullorum nimio indulgebat rigorismo. Quemadmodum nec propria nec aliena natura hominem cogit ad malum, ita et Deus gratia sua neminem necessitat ad bonum. Influxus gratiae in voluntatem fit non per modum necessitatis, sed per modum liberationis a peccato eiusque sequelis. Haec est relative prerfecta libertas hominis, quae in hac vita possibilis est.